ఆకులు రాల్చిన కాలం
తేది: 28-06-22
శీర్షిక : గురువు
కవిత సంఖ్య: 924.
కాలమెప్పుడూ మౌనమునే
బాల్యములా చిగురించినా
యౌవనంలా మురిపించినా
వార్దక్యంలా వివేచన చేసినా ...
గురువై బోధనలు చేయ…
కాలమెప్పుడూ స్థితప్రజ్ఞురాలే
కష్టాలతో కలిసి కాలు కదిపినా
సుఖాలలో భోగ లాలసమైనా
దుఃఖాలలో కన్నీరు మున్నీరైనా…
కాలమెప్పడూ అతీతమైనదే
రాజు పేదల తారతమ్యాలెరుగదు
చిన్నపెద్దల తేడాలు చూడదు
కలకాలం సాగే అనంత పయనం….
పకృతెప్పుడూ ప్రయత్నిస్తూనే ఉంటుంది
శిశరంలో ఆకులు రాల్చినా…చింతించక
వసంతంలో చిగురిస్తానంటూ ఆనందాల
చెప్పకనే చెబుతుంది పాఠం…మనకు
మనిషే మాయచద్దరిలో దూరి
మనసుకెక్కించుకోక మడతనపడి
కాలాన్ని గమనించక నిందిస్తుంటాడు…
ప్రకృతిని పట్టించుకోక పయనమైతాడు…
బతికిన సమయంలోని బాటలే
రాలిన తదుపరి చరితలకెక్కేది….
రాజులా పూజించినా రాళ్ళతో చేదించినా
నగునూరి రాజన్న
No comments:
Post a Comment