మా ఊరు

మా ఊరు

తేదీ :23-08-2018

కల్లా కపటం తెలియని మా ఊరు ప్రజ. 

పల్లె జనంతో  కళ కళ లాడుతుంది. 

ప్రతి వైశాఖ పౌర్ణమి రాములోరి

జాతారంటే నాకు మహా ప్రాణం. 

అరమరికలు లేని ఆత్మీయత 

అనుబంధాలకు పుట్టినిల్లు. 

తోబుట్టువులు కాకపోయినా ... 

వావి వరుసల పిలుపులు

సమతా మమతల సామరస్యతలు 

అక్కడ గురువులు నేర్పని  విద్య.

నిండు చూలాలు లాంటి రెండు చెరువులు, 

పంట కాల్వలతో పచ్చ పచ్చని పైర్లు నిండిన 

పచ్చ తివాచీలకు నెలవు మా ఊరు.

అచ్చమైన ఆక్సిజన్ లెక్కలేనంత దొరుకుతుంది. 

ప్రతీ శ్రావణంలో వన భోజనాలకు 

వెళ్లే ప్రశాంత వాతావరణం కలిగిన 

తూరుపు మామిడి తోటన్నా, దాని పక్కన 

పారే సెలయేరు లాంటి వాగన్నా బహు ఆనందం. 

అయినా ఇంకా అభివృద్ధికి ఆమడదూరం. 

పాలనలు పేరుకే ప్రజాస్వామ్యం

ప్రజల ప్రాతినిధ్యం నేతిబీర చందం

ఎక్కడవేసిన గొంగళి అక్కడే.... 

ఉన్నత విద్య ఫలాలు  ఊరికి ఆమడగా 

అంటరాని ఒంటి మామిడిలా ఉన్నది. 

కొంచెమో గొప్పో చదువుకున్నోళ్ళు

ప్రజా ఓటర్లుగానే మిగిలిపోతున్నరు.    

అక్షరాస్యత అనుకున్నంత ఎదగలేదు. 

ప్రజోపయోగమైన ప్రభుత్వ విభాగాల

పాలన విషయాలు, ప్రభుత్వ పథకాలు 

ఆసాంతం ప్రజా చేరువ కావడం లేదు. 

వైవిధ్యమైన పంట సలహాలు లేవు. 

వాటమయిన వాణిజ్యపంటల ఊసులు లేవు... 

కాయ కష్టం చేసుకుంటోళ్లంతా ఉపాధి హామీ,

పనికి ఆహార పథకంలో పావులు. 

వైద్యం అందని ద్రాక్షే ఈనాటికి. 

అన్నిరకాల అనారోగ్యాలకు అక్కడ   

ఆర్ ఎమ్ పి వైద్యుడే అండ దండ 

కాదంటే కంచి కథల నాటు వైద్యం.

అప్పుడప్పుడొచ్చే ఎర్రబస్సుల జాడ అపురూపం. 

పక్కూరికో, పట్నమో  వెళ్ళిరావాలంటే

మూడు చక్రాల ఆటోలే శరణ్యం.  

సెల్లు లేని మనిషి లేడు కాని 

సాటి మనిషంటే విలువలు తగ్గాయి . 

   

అయినా పుట్టి పెరిగిన ఊరంటే ప్రాణ సమానం. 

అంతగా నన్నెవ్వరు గుర్తు పట్టక పోయినా, 

అప్పుడప్పుడు వెళ్లి వస్తుంటా ఆత్మీయులను వెదుక్కుంటూ .....

ఆ మమతల ఆక్సిజన్ నింపు కోవడానికి ....... 

నగునూరి రాజన్న

కరీంనగర్.