వృద్ధాశ్రమాలు -2
తల్లి పదిమందినైనా కనీ పెంచగలదు
తండ్రి అవలీలగా అందరిని సాకగలడు
రక్తమాంసాలను రంగరించి అందించగలరు.
బోసి నవ్వుల చిరు ఆనందాలను
పడి లేచే పసి నడకల తత్తరపాట్లను
పదే పదే వల్లించే చిలిపి మాటలను
పరుగులెత్తే గడసరి పరుగులను
పసి మనసుల అల్లర్లను
పరమ పవిత్రంగా పంచుకుంటారు.
చిన్న జబ్బుకైనా దబ్బున చూపించి
ప్రతి క్షణం కంటికి రెప్పలా
పరితపించి కాపాడతారు.
జీవితాంతం జీతం లేని ఉద్యోగిలా
జవజీవాలన్నీ ధారపోస్తారు.
నవ నాడులు కదలంగా ఊడిగం చేస్తారు.
పిల్లల పిల్లల వరకు అందుకుంటారు .
అవిభాజ్య కుటుంబాలు అంతమయి
అతి చిన్న కుటుంబ వ్యవస్థకు అంకురాలై
అన్నీ ఉడిగిన అవసాన దశలో
అక్కున చేర్చుకోవాల్సిన పిల్లలు
పది కుటుంబాలు ఉండి కూడా
ఇద్దరినీ ఒద్దికగా చూసుకోలేక పోతున్నారు.
వచ్చి పొమ్మంటేనే వలవల ఏడుస్తారు
కంటి చూపు ఆనక తేరి పార చూస్తుంటే
కరివేపాకును తీసినట్టు తీసేస్తారు
కబురు మళ్ళీ అడిగితే కసురుకుంటారు
పళ్లూడి బోసి నోటితో గొంతు పెగలక పోతే
బతికి పోయామనుకుంటారు.
చెవులు వినపడక పోతే చెత్త మాటలంటుంటారు
ముసలి వాళ్ళయ్యాకా ముతక వాళ్లవుతారు.
అవును మరి అవసరాలన్నీ తీరిపోయాయి కదా!
అక్కర తీరిపోతే అంతా బోడ మల్లయ్యలౌతారు.
పలుకరింపులెన్ని జిలుకరించినా ....
పరిచర్యలు ఎంత పటిష్టంగా చేసినా.....
ఆరోగ్యాలను ఎంత ఆనందంగా చూసుకున్నా.....
వృద్దాశ్రమాలలో ఎన్ని సద్గుణాలున్నా
ఆర్థిక బంధాలే కానీ ఆత్మీయ బంధాలు కాజాలవు.
No comments:
Post a Comment